Za sukcesem poznańskiej placówki stoją zarówno lata żmudnej pracy konserwatorskiej, jak i wystawa, która przyciągnęła tłumy odwiedzających i pobiła frekwencyjne rekordy.

Przeczytaj również: Poznań przygotowuje się na wieczór z Sanah

Obraz, który przez dekady uchodził za oryginał

Jedną z nagród zdobył projekt „Ulec złudzeniu. Badania i konserwacja obrazu Targ na jarzyny na placu Żelaznej Bramy w Warszawie”. To historia, która brzmi niemal jak scenariusz filmu kryminalnego osadzonego w świecie sztuki.

Wszystko zaczęło się od obrazu przypisywanego Józef Pankiewicz. Dzieło zostało kupione przez dawne Muzeum Wielkopolskie w 1948 roku i przez dziesięciolecia prezentowano je jako autentyczne.

Obraz wisiał na ścianach muzeum, pojawiał się w opracowaniach i funkcjonował w świadomości historyków sztuki bez większych kontrowersji. Aż do 2017 roku.

Wtedy prof. Michał Haake z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza zauważył, że coś się nie zgadza. Jego podejrzenia uruchomiły wieloletni proces badań i konserwacji prowadzony przez Agnieszkę Rękawek.

Pod warstwami farby ukrywała się prawda

Aby dotrzeć do odpowiedzi, konserwatorzy musieli dosłownie cofnąć czas zapisany w kolejnych warstwach obrazu. Usuwano przemalowania i ślady dawnych renowacji, które przez lata zmieniały wygląd dzieła.

To była niezwykle precyzyjna i ryzykowna praca. Każda ingerencja mogła bezpowrotnie uszkodzić oryginalną strukturę obrazu.

Kiedy udało się dotrzeć do najstarszych warstw farby, rozpoczęła się szczegółowa analiza technologiczna i historyczna. Wnioski okazały się zaskakujące — profesor Haake miał rację. Obraz nie był oryginałem, lecz kopią.

Jeszcze bardziej intrygujące pozostaje jednak pytanie, co stało się z prawdziwym dziełem Józef Pankiewicz. Do dziś nie wiadomo, gdzie się znajduje ani nawet czy przetrwało do naszych czasów.

Tajemnica, której wciąż nie rozwiązano

Pracownicy muzeum próbowali odtworzyć historię obrazu i dotrzeć do dawnych właścicieli. Kontaktowano się nawet z rodziną kobiety, która przed laty sprzedała dzieło muzeum.

Nie udało się jednak znaleźć przełomowych informacji. Najbliżsi poprzedniej właścicielki nie pamiętali obrazu ani jego wcześniejszych losów.

To sprawia, że cała historia wciąż pozostaje otwartą zagadką. Sensacyjne odkrycie nie zakończyło śledztwa — ono właściwie dopiero się rozpoczęło.

Wystawa, która przyciągnęła tłumy

Drugą nagrodę specjalną zdobyła wystawa „Józef Chełmoński 1849–1914”, przygotowana wspólnie przez Muzeum Narodowe w Poznaniu, Muzeum Narodowe w Warszawie oraz Muzeum Narodowe w Krakowie.

To było jedno z największych wydarzeń artystycznych ostatnich lat w Polsce. Ekspozycja prezentowała około 130 dzieł Józef Chełmoński, a każda odsłona wystawy miała własny układ i narrację.

Publiczność odpowiedziała ogromnym zainteresowaniem. W Warszawie wystawę obejrzało około 200 tysięcy osób, natomiast zarówno w Poznaniu, jak i Krakowie — po około 125 tysięcy odwiedzających.

Dla poznańskiego muzeum był to historyczny wynik. Poprzedni rekord frekwencyjny należał do wystawy francuskiego impresjonizmu ze zbiorów Musée d’Orsay z 2000 roku.

Muzeum, które przestało być ciche

Dzisiejsze muzea coraz rzadziej są wyłącznie spokojnymi salami pełnymi obrazów. Coraz częściej stają się miejscami emocji, odkryć i opowieści, które angażują szeroką publiczność.

Historia fałszywego obrazu, wieloletnich badań i zaginionego oryginału pokazuje, że świat sztuki potrafi być równie fascynujący jak literatura sensacyjna.

Z kolei rekordowa popularność wystawy Chełmońskiego udowadnia, że zainteresowanie kulturą wciąż potrafi przekraczać wszelkie oczekiwania.

Dwie statuetki Sybilla są więc nie tylko sukcesem samego muzeum. To także sygnał, że Poznań coraz mocniej zaznacza swoją pozycję na kulturalnej mapie kraju.

Artykuł Dwie statuetki dla poznańskiego muzeum. Sensacyjne odkrycie i rekordowa wystawa przyniosły prestiżowe nagrody pochodzi z serwisu Miasto 247.

Przeczytaj również: Diesle odchodzą do przeszłości. Ostatni dzwonek dla Poznania

Muzeum Mieszkańców. Kultura jako most między historią a przyszłością

W czasach, gdy wiele miast walczy o uwagę turystów nowoczesnością, Poznań stawia na to, co najcenniejsze – swoją tożsamość i historię. Inwestycja w kulturę to nie tylko zabieg estetyczny. To decyzja o tym, by przeszłość nie była reliktem, ale żywym źródłem tożsamości i dumy.

Projekt zakłada rozbudowę i modernizację Muzeum Poznania, które teraz zyska nową jakość i formę. To właśnie tutaj, w gotycko-renesansowym Ratuszu, którego fasada przez lata zachwycała mieszkańców i przyjezdnych, opowiedzą dzieje miasta. To tu, w murach, które przetrwały wieki, znów wybrzmią głosy tych, którzy ten Poznań tworzyli – mieszkańców.

Muzeum Mieszkańców – głos zwykłych ludzi

Serce tej inwestycji będzie biło jednak w kamienicach przy Starym Rynku 42 i 43 oraz w budynku przy ul. Klasztornej 22/23. To tutaj powstanie Muzeum Mieszkańców – miejsce, które nie opowie historii wielkich bitew ani politycznych przemian, ale życia codziennego. Opowie o tych, którzy przez pokolenia budowali miasto swoimi rękami, pracą, marzeniami i zwykłą codziennością.

Kamienice, które przez dekady były niedostępne dla zwiedzających, staną się przestrzenią spotkania z historią żywą i bliską. W ich murach odtworzą opowieści mieszkańców – kupców, rzemieślników, nauczycieli, dzieci, sąsiadów. Historia miasta nie będzie już jedynie zbiorem dat – stanie się osobistą narracją.

Renesans w renowacji

Skala planowanych prac jest imponująca. W Ratuszu i kamienicach odnowione zostaną nie tylko fasady, ale i wnętrza – od kamiennych posadzek, balustrad, portali i parapetów, po drewniane schody, okna i sufity. Polichromowane sklepienia odzyskają dawny blask. W szczególny sposób potraktowany zostanie również posąg Stanisława Augusta Poniatowskiego, który przejdzie kompleksową konserwację.

Dla osób ze szczególnymi potrzebami przewidziano instalację windy. Nowe ekspozycje zaprojektują tak, aby każdy – niezależnie od wieku, sprawności czy pochodzenia – mógł w pełni zanurzyć się w opowieść o Poznaniu.

Jesień 2027 – początek nowej opowieści

Realizacja projektu potrwa około dwóch lat. Trwa właśnie przetarg na wykonawcę prac. To będzie czas intensywnych działań konserwatorskich i budowlanych, ale również okres oczekiwania – na to, co najważniejsze. Bo prawdziwa siła tego projektu nie leży w liczbach i budżetach, ale w emocjach i pamięci.

Jesienią 2027 roku drzwi Ratusza i kamienic mają się otworzyć na nowo. Nie tylko jako zabytki – ale jako przestrzenie żywe, opowiadające o ludziach, którzy przez wieki tworzyli to miasto. To będzie moment, w którym Poznań nie tylko spojrzy w przeszłość, ale zaprosi do niej wszystkich – mieszkańców, dzieci, młodzież, turystów i tych, którzy dopiero chcą to miasto poznać.

Inwestycja w serce miasta

Poznań udowadnia, że inwestycja w kulturę to inwestycja w ludzi.

W czasach szybkich zmian i nieustannego pędu, decyzja o ochronie dziedzictwa kulturowego ma szczególną wagę. To nie tylko budowanie muzeum. To budowanie mostu między przeszłością a przyszłością. Między tym, kim byliśmy, a tym, kim jesteśmy dzisiaj.

Artykuł Muzeum Mieszkańców – renesansowy duch Poznania ożyje na nowo pochodzi z serwisu Miasto 247.

Przeczytaj również: Pożegnanie kina Multikino 51 – ostatni seans w sercu Poznania

Muzeum PRL-u. Powrót do przeszłości

Muzeum PRL-u, które otworzy swoje drzwi we wtorek, 11 marca, przy ulicy Żydowskiej w Poznaniu, to nie tylko gabloty z eksponatami. Organizatorzy zadbali o to, by odwiedzający mogli przenieść się w czasie. Dotknąć przedmiotów codziennego użytku, usiąść przy biurku przesiąkniętym zapachem papierosowego dymu, posłuchać muzyki płynącej z kaset magnetofonowych czy poczuć atmosferę ówczesnych mieszkań. Serce ekspozycji stanowi w pełni wyposażona meblościanka. To symbol tamtej epoki, skrywający za swoimi drzwiczkami porcelanę, książki, a może nawet schowaną na specjalne okazje czekoladę z Peweksu.

Nie zabraknie także opowieści o realiach życia w PRL-u – kartkach na żywność, pustych półkach sklepowych, godzinach spędzonych w kolejkach i drobnych radościach, które wypełniały szarą codzienność.

Muzeum PRL-u. Miejsce z historią

Nieprzypadkowa jest również siedziba nowego muzeum. Kamienica przy ulicy Żydowskiej należąca do Cechu Rzemiosł Metalowych Elektrotechnicznych i Motoryzacyjnych w Poznaniu kryje w sobie wiele autentycznych elementów z czasów PRL-u. Wśród nich jest zachowana w oryginalnym stanie sala posiedzeń z mównicą, wyposażona w mikrofon i gramofon, przy których dawniej zapadały kluczowe decyzje.

Dla starszych i młodszych

Muzeum PRL-u to przestrzeń dla każdego. Dla starszego pokolenia będzie to podróż sentymentalna. Powrót do czasów, gdy w domach dominował dźwięk szurającego po płycie winylowej igły. Natomiast telewizor nadawał programy jedynie w określonych godzinach. Ponadto, dla młodszych to okazja do poznania świata bez internetu, smartfonów i nieograniczonego dostępu do rozrywki. Świata, w którym dzieci bawiły się na podwórkach, a wieczorami rodziny zbierały się przy stole, by wspólnie słuchać radiowych audycji.

– Nasza oferta skierowana jest do wszystkich, zarówno poznaniaków, jak i turystów. Chcemy pokazać PRL nie tylko przez pryzmat historii, ale też codziennych doświadczeń zwykłych ludzi – mówi Anna Jurga, współzałożycielka muzeum.

Muzeum PRL-u będzie czynne od wtorku do niedzieli w godzinach 10:00–18:00. Szczegóły oraz informacje o biletach można znaleźć na stronie internetowej placówki.

To miejsce, w którym historia ożywa – nie poprzez książki, ale przez zapach, dotyk i emocje.

Artykuł Wspomnienie minionych lat. W Poznaniu otwiera się muzeum PRL-u pochodzi z serwisu Miasto 247.

Przeczytaj również: AI w edukacji. Badania poznańskich naukowców

Zadbaj o swoją wygodę i przestrzeń do pracy! Biurko gabinetowe – ergonomiczne rozwiązanie do Twojego biura.

Sztandar Hitlera. Historia niezwykłego odkrycia

Sztandar, o wymiarach metr na metr, znajdował się w zbiorach magazynowych Muzeum Narodowego w Poznaniu, w filii w Rogalinie. W trakcie poszukiwań materiałów związanych z historią totalitaryzmów, dr Paradowska natknęła się na ten wyjątkowy artefakt. Jego wyjątkowość polega na precyzji wykonania oraz historycznym znaczeniu, stanowiącym cenny ślad trudnego okresu XX wieku.

Paweł Oses, przedstawiciel Muzeum Narodowego w Poznaniu, wyjaśnił w rozmowie z PAP, że choć sztandar nie trafi na stałą ekspozycję, w razie potrzeby będzie udostępniany zainteresowanym osobom i instytucjom. Decyzja o przechowywaniu go w magazynie wynika z wrażliwości tematu i konieczności unikania kontrowersji.

Dlaczego nie wystawiać?

Eksponaty związane z okresem II wojny światowej i nazistowskimi Niemcami zawsze budzą emocje. Wystawianie tego typu obiektów wiąże się z ryzykiem niezamierzonego gloryfikowania ideologii, którą reprezentowały. Muzea na całym świecie stają przed trudnymi decyzjami, jak prezentować takie artefakty, aby były one przede wszystkim narzędziem edukacji, a nie przedmiotem sensacji.

Stoisz przed wyborem projektu domu? Sprawdź ofertę Milwicz Architekci. Specjaliści przygotują dla Ciebie indywidualny projekt domu.

Poznań i trudne dziedzictwo historii

To nie pierwsze tego typu odkrycie w Poznaniu. Niedawno do Zamku Cesarskiego trafił stół, który pamięta czasy Adolfa Hitlera. Ten obiekt również stanowi przykład trudnego dziedzictwa historycznego. Zamek, będący w latach 40. XX wieku jedną z siedzib nazistowskiej administracji, wykorzystuje takie znaleziska jako pretekst do rozmowy o historii, odpowiedzialności i pamięci.

Edukacja przez historię

Chorągiew Führera, choć nie będzie publicznie eksponowana, pozostaje ważnym elementem polskiego dziedzictwa muzealnego. Może służyć jako narzędzie do zgłębiania tematyki totalitaryzmu i roli artefaktów historycznych w edukacji. Ponadto, dzięki odpowiedzialnemu podejściu do takich obiektów, można unikać ryzyka ich niewłaściwego odbioru, a jednocześnie prowadzić dialog o trudnych kartach historii.

Marzysz o pracy za granicą? Workdei może Ci w tym pomóc! Jako firma specjalizująca się w usługach m.in leasingu pracowniczego, outsourcingu personelu czy obsługi kadrowo-płacowej, oferuje szeroki zakres możliwości zatrudnienia w różnych krajach europejskich. Sprawdź: pracownicy z zagranicy Poznań

Podsumowanie

Odkrycie sztandaru Adolfa Hitlera w Muzeum Narodowym w Poznaniu to nie tylko sensacja historyczna, ale także wyzwanie. Jak mądrze wykorzystać takie artefakty, by służyły edukacji i pamięci, a jednocześnie unikały nieporozumień? Poznań ponownie staje się miejscem ważnych rozmów o przeszłości, udowadniając, że historia – choć trudna – jest kluczem do lepszego zrozumienia współczesności.

Artykuł Sztandar Hitlera w Muzeum Narodowym w Poznaniu pochodzi z serwisu Miasto 247.